Alaudidae: een film over vluchten, vertrouwen en licht

Voor Theater Na de Dam maakte Misiconi dit jaar Alaudidae [a-lau-di-i-dee], een korte film in samenwerking met Mytylschool de Brug en dansdocentstudenten van Codarts Rotterdam. Een intensief traject waarin twee heel verschillende groepen jongeren samen een fysiek en indringend verhaal neerzetten over de Tweede Wereldoorlog, dat tegelijk gaat over iets dat nog altijd actueel is: wat het betekent om alles achter te laten en op weg te zijn naar een onbekende bestemming. De film ging in première op 4 mei in Cultuur & Campus Putselaan, in het kader van Theater Na de Dam, de landelijke theatermanifestatie rond de Nationale Dodenherdenking.

Het verhaal

Alaudidae neemt de kijker mee in de beleving van mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog alles achterlieten. Een bestaan waarin veiligheid tijdelijk is, vertrouwen kwetsbaar en rust een verre herinnering. Terwijl de dreiging voelbaar blijft, verschijnen er ook onverwachte momenten van licht: een helpende hand, een schuilplaats, een sprankje hoop. Maar durf je daarop te vertrouwen, of is wantrouwen het enige dat je beschermt?

De film onderzoekt de beweging tussen angst en hoop, tussen overleven en leven. Het is een fysieke, indringende ervaring over rennen, vallen, opstaan, en de moed om, ondanks alles, het licht toe te laten. In vijftien minuten, geschikt vanaf 8 jaar, vertelt Alaudidae dit verhaal zonder taal te nodig te hebben: de film is Language No Problem en rolstoeltoegankelijk, en gratis te bekijken.

Twee groepen, één taal

Wat Alaudidae bijzonder maakt, is hoe het tot stand kwam. Acht dansers, deels leerlingen van Mytylschool de Brug en deels dansdocentstudenten van Codarts, werkten samen aan een gedeelde bewegingstaal. Voor beide groepen was dit een leerproces op zichzelf: de Codarts-studenten leerden lesgeven en creëren vanuit de mogelijkheden van iedere individuele danser, en de leerlingen van de Brug namen een centrale, gelijkwaardige plek in binnen een artistiek proces dat normaal niet vanzelfsprekend voor hen toegankelijk is. Onder artistieke leiding van Joop Oonk en met choreografie van Jana Slegers ontstond zo een werk waarin de fysieke verschillen tussen dansers niet werden weggewerkt, maar juist onderdeel werden van het verhaal.

Videograaf Björn Plooster legde dit proces vast en vertaalde het naar filmtaal, met productie door Pien Beuker. Het resultaat is een film die de urgentie en kwetsbaarheid van het onderwerp recht doet, gedragen door dansers die zichtbaar alles gaven.

Waarom dit verhaal, waarom nu

Theater Na de Dam biedt jaarlijks een podium aan makers om, rond 4 en 5 mei, stil te staan bij de Tweede Wereldoorlog en de betekenis daarvan voor vandaag. Met Alaudidae koos Misiconi bewust voor een verhaal dat niet in het verleden blijft hangen. Vluchten, alles achterlaten, en de vraag of je een helpende hand durft te vertrouwen, zijn thema’s die evengoed nu, hier en overal ter wereld spelen. Door het verhaal te laten dragen door jonge dansers met zeer uiteenlopende achtergronden en lichamelijke mogelijkheden, werd het bovendien een verhaal over wie een stem krijgt, en hoe je die stem vorm geeft wanneer woorden tekortschieten.

Dank

Alaudidae was niet mogelijk geweest zonder de inzet en het vertrouwen van velen. We willen Codarts Rotterdam en Mytylschool de Brug hartelijk bedanken voor de intensieve samenwerking en de openheid waarmee hun studenten en leerlingen zich aan dit proces hebben overgegeven. Dank ook aan Theater Na de Dam voor het bieden van een podium aan dit verhaal. Veel dank aan Cultuur & Campus Putselaan voor het beschikbaar stellen van de locatie, en aan het Arab Film Festival Rotterdam, dat die avond eveneens een film vertoonde en zo mede vorm gaf aan het programma.

Tot slot dank aan iedereen die dit werk heeft gedragen: dansers Tamar Hoogeveen, Dyamarsha ‘Dya’ Lingers, Isabella Arreman, Zahraa Al Mehamadawi, Freddie Lian Luijkx, Jinte Lok, Jozefien Ons en Britt van Trigt, choreograaf Jana Slegers, videograaf Björn Plooster, productie Pien Beuker, docenten Sonja Cordemans, Marijke Lips en Ingrid Stoepker, en artistiek leider Joop Oonk.